Search

Πως ξεκίνησαν όλα...

Όσο με θυμάμαι ζωγράφιζα. Δεν νομίζω πως η πλειοψηφία των σχεδίων μου ήταν καλά σχέδια. Διπλές γραμμές, λάθος σκιές, καμία φόρμα, όχι κάποια ιδιαίτερη γραφή. Ωστόσο μερικές φορές ανάμεσα σε τόσα δεκάδες πρόχειρα τετράδια σχολείου που τελικά κατέληγαν να ειναι καλλιτεχνικά λευκώματα, έβρισκα κάποιο σχέδιο που εκτός του ότι δεν το θυμόμουν, αναρωτιόμουν αν το είχα κάνει εγώ. Ασπούμε μία φορά βρήκα ένα σχέδιο του Ντόναλντ Ντακ, τόσο καλά σχεδιασμένο και χωρίς καθόλου ατέλεια. Ήταν μία έκπληξη.

Στο μεταξύ μεγάλωνα και τα σχέδια άλλαζαν, εξελίσσονταν, σπανίως κάτι ήταν αξιόλογο. Έκανα ένα τουρ και τριγύρισα σε μέρη όπως το Κέιπ Τάουν, το Λονδίνο, το Ντουμπάι όπου σε κάποια μέρη έμενα μερικούς μήνες, σε άλλα μερικά χρόνια. Στο μεταξύ ζωγράφιζα. Έφτιαξα αρκετούς πίνακες επηρεασμένη από το τοπίο, τη συναισθηματική μου κατάσταση αλλά και γεγονότα που με είχαν σημαδέψει. Συγκεκριμένα θυμάμαι ένα έργο που είχα φτιάξει όταν είχα ακούσει τα τραγικά νέα για τον θάνατο του Γρηγορόπουλου. Εκείνον τον καιρό ήμουν στην Ντόχα και μετέπειτα στο Ντουμπάι. Τώρα πια κοιτάζω αυτό που είχα ζωγραφίσει τότε και ανατριχιάζω γιατί θυμάμαι το φρικτό συναίσθημα που είχα νιώσει όταν το έφτιαχνα.

Κάποια στιγμή, αρκετό καιρό μετά και έχοντας πλέον επιστρέψει στην Ελλάδα, ένιωσα την ανάγκη να διαμορφώσω μία τρισδιάστατη εικόνα επάνω σε ένα ξύλο. Έφτιαξα ένα λαχταριστό μάφιν με οικοδομικό ρελιέφ (ανάγλυφο επίχρησμα) και πλαστικά χρώματα. Εκεί ήρθε η παύση. Η παύση της ζωγραφικής και η αρχή της κεραμικής.

Η αρχή της κεραμικής με βρήκε στο Λονδίνο το 2011 όπου και γράφτηκα σε ένα σεμινάριο τροχού στο Covent Garden. Δεν τα πήγα πολύ καλά με τον τροχό. Όπως και για αρκετά χρόνια, ο τροχός ήταν κάτι που άργησα πολύ να μάθω. Γύρισα στην Ελλάδα, έκανα μία μεγάλη παύση. Στο μεταξύ παντρεύτηκα, πέρασα μερικά πολύ ευτυχισμένα χρόνια όμως δυστυχώς με έναν άνθρωπο που δεν αντιλαμβανόταν καμία μορφή τέχνης. Έπειτα χώρισα. Αργότερα γράφτηκα σε μια σχολή κεραμικής στην Αθήνα όπου και ζούσα τα τελευταία χρόνια. Έκτοτε ήρθε η αρχή μιας νέας ζωής.

Άρχισα να δημιουργώ όπως ένας πεινασμένος που βλέπει πρώτη φορά μπουφέ και πέφτει με τα μούτρα στο φαγητό. Αυτό που ένιωθα διαμορφώνοντας πλέον τον χαρακτήρα μου μέσα από την κεραμική, μου έδινε μεγάλη αυτοπεποίθηση καθώς με έκανε να νιώθω πια ολοκληρωμένη, κατασταλαγμένη και ευτυχισμένη. Κατάλαβα πως όλη μου η ζωή θα ήταν η κεραμική. Δεν υπήρχε καμία αμφιβολία. Η επαφή με τον πηλό, με τη γη, με το νερό με τη φωτιά. Όλα τα στοιχεία της φύσης. Δεν ξέρω αν παίζει ρόλο το ζώδιο-Παρθένος, όπου θεωρείται γήινο ζώδιο ή αν παίζει ρόλο ακόμη και το όνομα μου-Δήμητρα (Γη+Μήτηρ) αλλά όλα ξαφνικά ήρθαν και κούμπωσαν στη ζωή μου με έναν μαγικό τρόπο.

Από τότε ζω σε αυτόν τον μαγικό κόσμο της δημιουργίας. Είναι πλέον το επάγγελμα μου, ζω από αυτό ακόμη και σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς αλλά και στην πιο αφιλόξενη χώρα όσον αφορά στην επιβίωση μέσω ενός καλλιτεχνικού επαγγέλματος. Συνεχίσω να αγωνίζομαι και να πιστεύω σε αυτό που κάνω χωρίς να πτοούμαι από οποιαδήποτε αρνητική κατάσταση. Από την πρώτη μέρα που η κεραμική έγινε το επάγγελμα μου, όσες ώρες κι αν περνάω στο εργαστήριο μου, δεν έχω νιώσει πως δουλεύω. Έχω οραματιστεί τον εαυτό μου να είμαι 100 χρονών και πάλι να νιώθω πανευτυχής όταν θα έχω την καβούλα (μικρή ασχηματοποίητη μάζα πηλού) στα χέρια μου. Δεν θα ασχοληθώ με τίποτε άλλο σε αυτή τη ζωή μέχρι το τέλος της.

Θα είμαι ένας υπηρέτης της τέχνης αυτής και ακόμη κι αν γεμίσω με βραβεία, πάντα θα νιώθω πως είμαι στην αρχή.





88 views0 comments